ප්‍රේමාග්නියේ භාවගීය

 සිත පතුලේ දැවෙන කිසිවක් ලැව් ගින්නක් සේ
පැතිරෙමින් මා ගත, සිත වෙලාගෙන...
මා යටපත් කර පණපිටින් දවා හලන
වියරු වූ අග්නිය...
දවාලයි මා,
ගිනි දළු වටකොට

වස්සානයේ ස්පර්ශය

ඈ, 

නම්
වස්සානයේ වැහි පොද අතරින් ඇවිද යන්නාක් වැනි,
සියුම් ස්පර්ශයන් නුඹ සම, දෙඇස්, කෙස් අතර රඳවා,
ආශ්වාදයෙන් 
සිත, ගත කළඹා හරින...

සෘතු කවිය

නුඹලා කටුක ශිශිරයේ තුරුලතාවන්...
මි‍යැදුන ලෝකයක් උරුම....
නුඹලාගේ ගල් ගැහුන
 හදවතේ,
යන්තමින් ගැහෙන,
උණුසුම්
 සිහින ගිම්හානයක
 බලාපොරොත්තුව,
 හද පත්ලේ දරාගෙන
දිවි ගෙවන....